Alinea 43 Raad van State 25 januari 2017

16.1. MCR heeft eerst op 2 mei 2011, aangevuld op 8 juni 2011, en dus buiten de wettelijke termijn, neergelegd in artikel 6:7 van de Algemene wet bestuursrecht (hierna: de Awb), bezwaar gemaakt tegen het aanhoudingsbesluit van 4 maart 2009. Bij besluit van 21 december 2011 heeft het college het bezwaar om die reden niet-ontvankelijk verklaard. De rechtbank heeft terecht geoordeeld dat het besluit van 4 maart 2009 in rechte onaantastbaar is geworden. Zoals de Afdeling eerder in haar uitspraak van 30 oktober 2013 heeft geoordeeld, en anders dan MCR kennelijk betoogt, wordt aan een inhoudelijke beoordeling van het besluit van 4 maart 2009 niet toegekomen. Er moet worden uitgegaan van de rechtmatigheid van dit besluit, zowel wat betreft inhoud als wijze van tot stand komen. Hierop stuit het verzoek van MCR om schadevergoeding wegens onrechtmatigheid van het besluit van 4 maart 2009 reeds af. Anders dan MCR heeft betoogd, is er geen grond voor het oordeel dat het college de onrechtmatigheid van het besluit van 4 maart 2009 heeft erkend, reeds omdat de gestelde erkenning van de onrechtmatigheid niet heeft plaats gevonden voor het verstrijken van de termijn voor het aanwenden van de openstaande bestuursrechtelijke rechtsmiddelen. Ook overigens heeft MCR geen feiten of omstandigheden gesteld die leiden tot het oordeel dat niet moet worden uitgegaan van de rechtmatigheid van het besluit van 4 maart 2009.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/cd064825788c87410812e6e88ff889717eff97924e4682d0520265cad0a35556 | shasum -a 256