Alinea 38 Raad van State 21 juni 2017

5. De Faunabescherming betoogt dat de rechtbank ten onrechte heeft geoordeeld dat het college met zijn verwijzing naar het Faunabeheerplan en aanvullende schadegegevens van het Faunafonds over de jaren 2011 tot en met 2014 voldoende heeft onderbouwd dat aan het in artikel 68, eerste lid, aanhef en onder c, van de Ffw voor verlening van ontheffing gestelde vereiste van belangrijke schade is voldaan. Hiertoe voert de Faunabescherming aan dat de gegevens waarop het college zich beroept niet juist zijn. Met die gegevens wordt gesuggereerd dat er in Zuid-Holland jaarlijks ongeveer twintig gevallen van schade zijn en dat de gemiddelde schade per geval ongeveer € 250,00 bedraagt. Uit schadegegevens over het jaar 2012 en de eerste helft van 2013 die op de website van het Faunafonds zijn gepubliceerd, blijkt echter dat er per jaar gemiddeld drie gevallen zijn waarbij de schade hoger dan € 250,00 is, dat de schade aan gras altijd in de maanden januari en februari wordt aangericht, dat het om zeer grote percelen gras gaat zodat de gemiddelde schade per hectare vaak laag is en dat zich slechts één geval van schade aan wintergraan in mei heeft voorgedaan. De Faunabescherming verwijst naar de uitspraken van de Afdeling van 17 maart 2010 (ECLI:NL:RVS:2010:BL7785) en 1 mei 2013 (ECLI:NL:RVS:2013:BZ9067) en naar de uitspraak van de rechtbank Noord-Holland van 22 april 2015 (ECLI:NL:RBNHO:2015:3285), waaruit volgens haar volgt dat een incidenteel schadegeval onvoldoende basis voor een ontheffing vormt. De ontheffing had voorts niet mogen worden verleend voor andere gewassen dan blijvend grasland en wintergraan en voor andere maanden dan januari, februari en mei. Voorts bestaat het risico dat overwinterende knobbelzwanen uit Oost-Europa dan wel exemplaren van de bedreigde kleine zwaan of de wilde zwaan worden geschoten, aldus de Faunabescherming.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/82b90ed604b0c4c8a74a1f85483c6f14d8643740a35f9b9b238868eed45cda09 | shasum -a 256