Alinea 40 Raad van State 27 september 2017

5. [appellant] betoogt dat de rechtbank door aldus te oordelen niet heeft onderkend dat het besluit van de raad om de aan [belanghebbende] verleende toevoeging voor rechtsbijstand niet met terugwerkende kracht in te trekken strijdig is met de Wrb. [appellant] wijst erop dat de toevoeging op de voet van artikel 34, eerste lid, aanhef en onder b , van de Wrb met terugwerkende kracht wordt ingetrokken indien op het moment van de definitieve afhandeling van de zaak waarvoor die toevoeging was verleend de rechtzoekende als resultaat van die zaak een vordering met betrekking tot een geldsom ter hoogte van tenminste 50% van het heffingvrij vermogen heeft. Uit rechtspraak van de Afdeling volgt dat de definitieve afhandeling van de zaak wordt bepaald op het moment van de uitkomst van de procedure waarop de gevraagde rechtsbijstand betrekking heeft (zie de uitspraak van 20 november 2010, ECLI:NL:RVS:2010:BO3514). Aangezien [belanghebbende] noch haar ex-partner hoger beroep heeft ingesteld, is de procedure afgehandeld op het moment dat de echtscheidingsbeschikking is uitgesproken, op 6 maart 2015, of in elk geval op het moment dat de echtscheiding is ingeschreven in de registers van de burgerlijke stand, op 26 maart 2015. Dat [belanghebbende] en haar ex-partner in afwijking van de beschikking hebben besloten de woning niet te verkopen, doet niet ter zake. Ingeval de raad wel van de feitelijke situatie uit mag gaan bij de resultaatsbeoordeling, dan dient [belanghebbende] openheid van zaken te geven over de gehele verdeling zoals die feitelijk heeft plaatsgevonden. Aangezien [belanghebbende] die openheid niet heeft willen geven, is dat blijkens artikel 33 van de Wrb ook een grond om de verleende toevoeging in te trekken. De rechtbank heeft ook dit niet onderkend, aldus [appellant].

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/3a65495cfb783aecc1076afa0a4171d8ee08565914d3b115d8cc41376db70104 | shasum -a 256