Alinea 39 Raad van State 8 februari 2017

7.2. De rechtbank heeft terecht overwogen dat de directe sluiting van de woning zich in dit geval verdraagt met de geschiedenis van de totstandkoming van artikel 13b, eerste lid, van de Opiumwet. Hierbij wordt in aanmerking genomen dat de burgemeester zich op grond van de aangetroffen handelshoeveelheid softdrugs en diverse goederen bestemd voor het verwerken en verpakken van softdrugs op het standpunt heeft mogen stellen dat in dit geval sprake is van een ernstig geval. Nu sprake is van een ernstig geval, mocht de burgemeester afwijken van het vorenomschreven uitgangspunt dat bij een eerste overtreding een waarschuwing of een soortgelijke maatregel in beginsel aan de orde is. De burgemeester heeft derhalve, ondanks dat het hier gaat om een eerste overtreding, conform het Damoclesbeleid een sluiting van de woning mogen opleggen. Daargelaten of de rechtbank terecht heeft verwezen naar de uitspraak van de Afdeling van 21 januari 2015, wordt overwogen dat de burgemeester bovendien in zijn schriftelijke uiteenzetting heeft benadrukt dat hij altijd per geval aan de hand van de concrete omstandigheden beoordeelt of een sluiting geboden is of dat een minder vergaande sanctie dient te worden opgelegd. Voor een minder vergaande sanctie dan een sluiting van zes maanden bestond in dit geval volgens hem gelet op de in de bestuurlijke rapportage opgenomen feiten en omstandigheden geen aanleiding. In hetgeen [appellant] heeft aangevoerd heeft de rechtbank voorts terecht geen aanleiding gezien voor het oordeel dat het besluit van 4 november 2015 disproportioneel is. Hierbij wordt in aanmerking genomen dat de burgemeester de datum van de sluiting heeft laten ingaan op de datum waarop de drugs uit het pand zijn verwijderd, waardoor de sluiting feitelijk maar ongeveer vier maanden duurde in plaats van zes.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ab076d815d88b6b95391239c5b13fd5ca0a4efd6e7de5b0db92b6dc3ba46cb3f | shasum -a 256