Alinea 26 Raad van State 8 februari 2017

3.3. [appellant] wordt evenmin gevolgd in zijn betoog dat het in strijd is met de artikelen 47 en 48 van het Handvest om de waarschuwing niet als besluit aan te merken omdat de waarschuwing onder artikel 16, eerste lid, aanhef en onder b, van de Dienstenrichtlijn valt. [appellant] exploiteert een horecalokaliteit voor onbepaalde tijd vanuit een duurzame infrastructuur. Hieruit volgt dat artikel 16 van de Dienstenrichtlijn op zijn situatie niet van toepassing is, nu deze bepaling betrekking heeft op het verrichten van diensten op tijdelijke basis. Voor zover [appellant] zijn beroep wil doen steunen op de artikelen 9, 10 en 14 van de Dienstenrichtlijn heeft het volgende te gelden. De artikelen 9 en 10 hebben betrekking op vergunningstelsels en artikel 14 ziet op verboden eisen. Deze bepalingen regelen de vrijheid van vestiging en daarmee het aanbieden voor onbepaalde tijd van diensten vanuit een duurzame infrastructuur. In dit geval zijn echter geen feiten komen vast te staan waaruit zou kunnen worden opgemaakt dat deze bepalingen van toepassing zijn. De waarschuwing is immers niet op rechtsgevolg gericht. Daarom kan zij noch als vergunning noch als verboden eis worden aangemerkt. Dit alles brengt mee dat de waarschuwing niet onder de reikwijdte van de Dienstenrichtlijn valt. Op deze grond is niet voor redelijke twijfel vatbaar dat de artikelen 47 en 48 van het Handvest niet van toepassing zijn. Er is geen sprake van het ten uitvoer brengen van Unierecht in de zin van artikel 51, eerste lid, van het Handvest. In het licht van het voorafgaande ziet de Afdeling in deze zaak geen aanleiding voor het stellen van prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/53ca9056031fb138db975a5c3682121350fd5683b0d936e3a0b653c389bc8d44 | shasum -a 256