Alinea 25 Raad van State 15 november 2017

2. In de grieven, in onderlinge samenhang bezien, klaagt de staatssecretaris dat de rechtbank ten onrechte heeft geoordeeld dat hij vóór april 2015 alleen beoordeelde of een vreemdeling feitelijk in Nederland heeft verbleven gedurende ten minste vijf jaren, dat hij eerst daarna ook is gaan beoordelen of die vreemdeling gedurende die periode aan het middelenvereiste heeft voldaan en dat hij in strijd met het Unierechtelijke rechtszekerheidsbeginsel heeft gehandeld door deze ongunstigere uitvoeringspraktijk in de voorliggende zaak op de vreemdeling toe te passen, omdat zij reeds op 4 maart 2014 vijf jaren ononderbroken in Nederland verbleef. De staatssecretaris wijst erop dat uit de punten 47 tot en met 51 van het arrest van het Hof van Justitie (hierna: het Hof) van 21 december 2011, Ziolkowski en Szeja, ECLI:EU:C:2011:866 (hierna: het arrest Ziolkowski en Szeja) volgt dat het niet mogelijk is om met toepassing van artikel 37 van de Verblijfsrichtlijn een duurzaam verblijfsrecht te verkrijgen, als bedoeld in artikel 16, eerste lid, van de Verblijfsrichtlijn, indien niet is voldaan aan de vereisten van artikel 7, eerste lid, van de Verblijfsrichtlijn. Gelet hierop heeft de rechtbank ten onrechte geoordeeld dat hij volgens artikel 19, eerste lid, van de Verblijfsrichtlijn aan de vreemdeling een document moet verstrekken waaruit haar duurzaam verblijfsrecht als burger van de Unie blijkt, aldus de staatssecretaris.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/fc34f9dae39be328f638a22491f0b1965c1e50b5eb1e57a4eae671b6867c371b | shasum -a 256