Alinea 33 Raad van State 11 januari 2017

5. [appellante] betoogt dat de rechtbank de boete ten onrechte niet op nihil heeft gesteld dan wel verdergaand heeft gematigd. Volgens haar is de boeteoplegging in strijd met artikel 6 van het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden. In haar geval had de minister moeten volstaan met het geven van een waarschuwing, omdat dit voldoende afschrikwekkende werking had. Zij heeft de omissie immers direct hersteld in november 2014 en het te weinig betaalde loon alsnog aan de vreemdelingen uitbetaald. De minister heeft ook het voornemen geuit de waarschuwingsbevoegdheid in de Wav te introduceren. Hij heeft echter nagelaten hiertoe stappen te ondernemen. De minister heeft evenmin stappen ondernomen om naar aanleiding van de uitspraak van de Afdeling van 7 oktober 2015, ECLI:NL:RVS:2015:3138, differentiatie aan te brengen in zijn beleidsregels. De minister legt na die uitspraak in de praktijk standaard het boetenormbedrag van € 8.000,00 op en beoordeelt niet of op grond van individuele omstandigheden aanleiding bestaat voor matiging. Verder dient de fout in de tekst van artikel 1d, eerste lid, aanhef en onder a, onder 1˚, van het Besluit, zoals dit ten tijde van belang luidde, haar niet te worden aangerekend, maar voor rekening en risico van de minister te komen. Daarnaast worden ook de vreemdelingen zwaar geraakt door de boeteoplegging. De Immigratie- en Naturalisatiedienst heeft de vreemdelingen inmiddels in kennis gesteld voornemens te zijn hun verblijfsvergunningen regulier voor bepaalde tijd met ingang van 1 maart 2014 in te trekken. [appellante] verzoekt de Afdeling te bepalen dat de besluitvorming van de minister geen gevolgen mag hebben voor het verblijfsrecht van de vreemdelingen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/638866ceff108036331ba8a3b650a57355dbb7951e16ad70651c305550bc19ae | shasum -a 256