Alinea 33 Raad van State 20 december 2017

6. [appellante] betoogt dat de rechtbank niet heeft onderkend dat het niet toekennen van tegemoetkomingen over de periode van 1 januari 2014 tot 1 september 2015 in strijd is met het verbod van ongerechtvaardigd onderscheid zoals neergelegd in artikel 26 van het Internationaal verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten (hierna: IVBPR), artikel 1 van het Twaalfde Protocol bij het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (hierna: het EVRM), artikel 14, gelezen in verbinding met artikel 8 van het EVRM en artikel 1 van het Eerste Protocol bij het EVRM. Het niet toekennen van tegemoetkomingen is volgens [appellante] eveneens in strijd met de artikelen 3 en 27 van het IVRK. [appellante] beroept zich in dat kader op de omstandigheid dat zij in de periode van belang in een humanitaire noodsituatie verkeerde op basis waarvan uiteindelijk een verblijfsvergunning op humanitaire gronden is verleend. Verder is het verblijfsgat ontstaan doordat de verblijfsvergunning niet met terugwerkende kracht is verleend en zij werd gedwongen haar beroepen in andere procedures in te trekken. [appellante] doet in dit verband een beroep op de uitspraak van de Afdeling van 23 november 2011 (ECLI:NL:RVS:2011:BU5435) en naar analogie op het arrest van het Hof van Justitie van 18 december 2014, Moussa Abdida, ECLI:EU:C:2014:2435. Op grond van dat arrest dient Nederland tijdens de periode waarin de staatssecretaris heeft besloten dat zij voorlopig niet mag worden uitgezet te voorzien in een minimumbestaansbehoefte. In dat kader is van belang dat de alleenstaande oudertoeslag van de nabestaandenuitkering is overgeheveld naar het kindgebonden budget. De Belastingdienst/Toeslagen dient in ieder geval dat gedeelte van het kindgebonden budget aan haar te verlenen, aldus [appellante].

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/df4caf133956a32c8aa3ab3c87cabac63377e27801ba4b9dc1289348df587ede | shasum -a 256