Alinea 491 Raad van State 22 december 2017

"Het stellen van wettelijke regels is een originaire, op zich zelf staande bevoegdheid. Een samenleving kan niet functioneren zonder direct bindende algemene regels. Als hun rechtswerking afhankelijk zou zijn van een los van die regels verrichte toetsing van hun uitwerking in individuele gevallen [zoals bij beleidsregels het geval is - RW], zouden ze hun beoogde ordende werking niet kunnen waarmaken, vandaar art. 11 van de Wet AB. Die uitwerking kan in het ene geval (veel) minder redelijk en billijk zijn dan in andere gevallen, want regelgeving komt nu eenmaal in essentie neer op het dwingend gelijkstellen aan elkaar van feitelijk ongelijke gevallen. Wettelijke regels zijn vooral daarom steeds enigermate, soms in hoge mate, gebaseerd op een met vergelijkbare overtuigingskracht betwistbare, argumentatie. De naleving van de wet heeft uit een oogpunt van ordening, allocatie, beveiliging, rechtszekerheid en voorzienbaarheid een eigen gezagsbasis. Daarom is regelgeving een ingrijpende bevoegdheid, die democratische legitimatie behoeft, want discutabele argumentatie hoort thuis in het parlementaire debat. Daarom ook vergt regelgeving door andere dan vertegenwoordigende lichamen een wettelijke delegatiebepaling; men moet dan weten wat men doet, als men delegeert."

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/a7daba5ec86eba0456b39ab0294da699d3e6d259e2c2cd845730e0c735d52788 | shasum -a 256