Alinea 20 Raad van State 31 januari 2017

2.1. Uit het hogerberoepschrift kan worden opgemaakt dat [appellant A] en [appellant B] met het indienen van hun verzoek aan het college om terug te komen op het besluit van 30 juli 1996 en het instellen van beroep tegen het niet nemen van een besluit op dat verzoek opnieuw voormelde in 1996 binnen de vereniging genomen besluiten ter discussie hebben willen stellen. Naar het oordeel van de Afdeling moeten [appellant A] en [appellant B] geacht worden te weten dat procederen over deze kwestie, gelet op de vele voor hen ongunstige rechterlijke beslissingen en de aanzienlijke tijd die inmiddels is verstreken sinds het onherroepelijk worden van de betrokken besluiten en rechterlijke beslissingen, geen kans van slagen heeft. Dat het opnieuw in rechte aan de orde stellen van het besluit van 30 juli 1996 geen kans van slagen heeft, kon [appellant A] en [appellant B] voorts bekend zijn door de voor hen ongunstige uitspraken van de rechtbank van 24 juni 2014 in zaak nr. 14/983 en 8 april 2015 in zaak nr. 14/5546 over dat besluit, tegen welke uitspraken zij geen hoger beroep hebben ingesteld. De rechtbank heeft daarom terecht geoordeeld dat zij de bevoegdheid om beroep in te stellen zonder redelijk doel hebben aangewend en hun beroep derhalve terecht wegens misbruik van recht niet-ontvankelijk verklaard. Het enkele feit dat rechters in andere procedures van [appellant A] en [appellant B] niet hebben geoordeeld dat zij misbruik van recht hebben gemaakt, betekent niet dat de rechtbank in de haar voorliggende zaak niet tot dat oordeel kon komen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/562df17a2ecdb34cff6b2db5fe2fbc992d70445849c13ae4ad54ca1b16e28c58 | shasum -a 256