Alinea 52 Raad van State 8 maart 2017

3. [ appellante sub 2A] en [appellante sub 2B] betogen in hoger beroep dat de rechtbank ten onrechte heeft overwogen dat [exploitant A] en [exploitant B] in enig opzicht van slecht levensgedrag zijn en dat de burgemeester dus bevoegd was om op grond van artikel 2:28, zesde lid, aanhef en onder f, van de APV de aan [appellante sub 2A] en [appellante sub 2B] verleende exploitatievergunningen in te trekken. Daartoe voeren zij aan dat de strafrechter een rechterlijk pardon oplegt bij overtredingen van de Opiumwet lijst II die zien op het aanhouden van een externe handelshoeveelheid cannabisproducten in verband met de bevoorrading. Voorts wijzen zij op het Besluit eisen zedelijk gedrag Drank- en Horecawet 1999 (hierna: het Zedelijkheidsbesluit) waaruit volgt dat iemand in enig opzicht als van slecht levensgedrag kan worden aangemerkt indien hij wordt veroordeeld door de strafrechter voor een aantal daarin opgesomde delicten én daarvoor een bepaalde straf krijgt opgelegd. Volgens [appellante sub 2A] en [appellante sub 2B] zijn er dan ook, anders dan de rechtbank heeft overwogen, beperkingen bij de uitleg van het begrip "slecht levensgedrag". Bovendien is er volgens hen sprake van een schending van artikel 6 van het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (hierna: het EVRM). Dat de conclusie dat [exploitant A] en [exploitant B] van slecht levensgedrag zijn gebaseerd is op een veronderstelde overtreding verhoudt zich niet met de onschuldpresumptie in de zin van artikel 6, tweede lid, van het EVRM, aldus [appellante sub 2A] en [appellante sub 2B].

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/c46a63e5a3364c4a70993b5e7afcefaa7b49005e254b5cc7b4bf303cc8cde2d8 | shasum -a 256