Alinea 43 Raad van State 28 maart 2018

5. [appellant] betoogt dat de rechtbank ten onrechte heeft geoordeeld dat de ingebrekestelling van 23 september 2016 wegens het uitblijven van een besluit op het bezwaar tegen het besluit van 21 juni 2016 prematuur is. De beslistermijn was niet op grond van artikel 7:10, tweede lid, van de Awb opgeschort. Ruiter was niet gemachtigd om de brieven van 16 en 25 augustus 2016 aan [appellant] te zenden waarin hij wordt verzocht een verzuim te herstellen. Bovendien is [appellant] niet verzocht een verzuim als bedoeld in artikel 6:6 van de Awb te herstellen. Voor zover de beslistermijn met de herstelbrief van 16 augustus 2016 was opgeschort, waren de verzuimen reeds bij brief van 23 augustus 2016 hersteld. De herstelbrief van 25 augustus 2016 kon dan niet meer tot een opschorting van de beslistermijn leiden. In dat geval liep de beslistermijn tot 20 september 2016 en was de ingebrekestelling niet prematuur. Daarnaast is het besluit op bezwaar niet op grond van artikel 7:10, derde lid, van de Awb verdaagd. Nu aan de brief van de korpschef van 13 september 2016 tot verdaging niet het bezwaarschrift van 3 augustus 2016 ten grondslag ligt, heeft die brief van de korpschef geen rechtsgevolg. Voorts is de rechtbank ten onrechte niet ingegaan op de ingebrekestellingen van 7 juli 2016, 23 augustus 2016 en 22 september 2016, aldus [appellant].

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ee2f6db1cfbed61efcf460b17bfef04d02e51e8f533eccd153a85d022a053842 | shasum -a 256