Alinea 33 Raad van State 28 maart 2018

De rechtbank heeft in die tussenuitspraak verder overwogen dat een redelijk denkend en handelend koper vanaf 1991 op grond van de structuurschets rekening kon houden met de mogelijkheid dat in het gebied ten westen van het perceel van [appellant sub 2] woningen konden worden geprojecteerd. Deze voorzienbaarheid is echter doorbroken door de vaststelling van het bestemmingsplan "Buitengebied 1994", waarin aan dat gebied een agrarische bestemming met de aanduiding ‘kernrandzone’ is gegeven, op grond waarvan woningbouw ter plaatse niet was toegestaan. In de toelichting bij dat bestemmingsplan is niets vermeld over de in de structuurschets geschetste ontwikkeling van woningbouw in dat gebied. In die toelichting is daarentegen als gemeentelijk beleid voor het buitengebied vermeld het veiligstellen van de mogelijkheden voor landbouw, behoud van landschappelijke en cultuurhistorische waarden en bescherming van natuurwaarden. Voor een redelijk denkend en handelend koper bestond geen aanleiding op dat moment rekening te houden met de kans dat de planologische situatie ter plaatse in ongunstige zin zou veranderen door het bouwen van een nieuwe woonwijk. Daarbij heeft de rechtbank in aanmerking genomen dat in een bestemmingsplan het planologische beleid voor een periode van tenminste tien jaar wordt vastgelegd. De rechtbank heeft het college in de gelegenheid gesteld het gebrek in het besluit te herstellen. In dat kader heeft de rechtbank overwogen dat het college bij herstel van het gebrek moet bepalen welke schade volgens hem binnen het normaal maatschappelijk risico valt, met inachtneming van en op de wijze van de uitspraak van de Afdeling van 1 juli 2015 (ECLI:NL:RVS:2015:2075).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/b24ebc2a6ba162a16a4b01a088263cc0f60c43e69a4a86367f04e976a9c17d1e | shasum -a 256