Alinea 41 Raad van State 4 april 2018

4.4. Het college heeft niet aannemelijk gemaakt het samenstel van factoren te hebben bekeken bij de beoordeling of in dit geval een algemene weigeringsgrond van toepassing is. Het college heeft ter zitting uiteengezet dat het artikel 2.6.5 van de Verordening zo uitlegt dat slechts sprake is van een urgent huisvestingsprobleem als men geen woning heeft of de woning niet als woning is te gebruiken. Omdat [appellant] wel een woning heeft, is volgens het college reeds daarom geen sprake van een urgent huisvestingsprobleem en is een algemene weigeringsgrond van toepassing. In de Beleidsregels is een urgent huisvestingsprobleem echter ruimer uitgelegd. Uit de zin "de volgende situaties zijn in ieder geval geen op zichzelf staand urgent huisvestingsprobleem" volgt dat in de genoemde situaties, waaronder een te kleine woning, in combinatie met andere factoren wel sprake kan zijn van een urgent huisvestingsprobleem. In dit geval is [appellant] te klein gehuisvest en spelen daarnaast nog een aantal andere factoren. Zonder de gehele bijzondere situatie van [appellant] in samenhang te bekijken, kan niet worden geoordeeld dat in dit geval geen sprake is van een urgent huisvestingsprobleem. Evenmin is gebleken dat het college bij de afweging over de mogelijke toepassing van de hardheidsclausule, zo nog nodig, de bijzondere situatie van [appellant] heeft betrokken.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/a205d5cb351a5ce71e792f9568cf489e50f625c5acafb5ba23095e0d03ae5391 | shasum -a 256