Onder 7.3.5. Raad van State 4 april 2018

Een betalingsregeling ex art. 4:94 Awb kan inderdaad faillissement voorkomen en er kan over geprocedeerd worden. Een serieuze poging tot het treffen van een regeling is ook een vereiste voor toegang tot de WSNP (art. 285 en 288(2)(b) Fw; zie ook 287a). Die betalingsregeling moet wel redelijk zijn, en dat is ze mijns inziens niet als het inkomen daardoor beneden de beslagvrije voet komt. (zie noot 233) Uit het gegeven dat de wetgever maximaal drie jaar acceptabel acht voor de schuldsaneringsregeling - gedurende welke de schuldenaar maximaal zijn best moet doen om af te lossen (zie noot 234) - volgt dat ook het langer op een bestaansminimum drukken (en het daarmee bij voorbaat financieel zinloos maken van elk initiatief in het leven) onevenredig kan zijn. Als voorzienbaar is dat een overtreder door de invordering of het kostenverhaal onder de beslagvrije voet wordt gedrukt of geen toegang zal hebben tot de WSNP en onredelijk lang moet afbetalen en leven op het bestaansminimum, moet het bestuursorgaan mijns inziens pogen een redelijke betalingsregeling te treffen. Het ligt, zoals gezegd, op de weg van de overtreder om een en ander aannemelijk te maken omdat er anders bij de invorderingsbeschikking of kostenverhaalbeschikking geen rekening mee kan worden gehouden. (zie noot 235) Een betalingsregeling ligt dan meer in de executiesfeer, althans in de onderhandelingssfeer. Behalve de gezichtspunten dat niemand beneden het bestaansminimum gedrukt moet worden en in beginsel niet heel veel langer dan drie jaar op dat minimum gezet moet worden, valt er verder niet zoveel algemeens te zeggen over betalingsregelingen. Ik merk op dat een betalingsregeling ex art. 4:125 Awb betrokken kan worden in het bezwaar, beroep of hoger beroep tegen de invorderingsbeschikking en de kostenverhaalbeschikking. (zie noot 236)

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/2bfcfd2da913aaf85103c9962c880e551ea3cbd632a44a8cb0cf5d06fbdae422 | shasum -a 256