Onder 9.13. Raad van State 4 april 2018

Uit de door [appellant] overgelegde dagvaarding blijkt dat hem ten laste wordt gelegd overtreding van strafbepalingen in de Wet milieubeheer de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht en van art. 225(1) Sr. (valsheid in geschrifte); zie 1.24. hierboven. Uit de overgelegde stukken blijkt niet of die vervolging wordt doorgezet. De zaak ligt, zo bleek ook ter zitting, voorlopig stil. Het Openbaar Ministerie heeft nog niet gerequireerd en onbekend is dus of het kostenvergoeding zal eisen als ‘aanvullende straf’. Dat lijkt niet waarschijnlijk als [appellant] die kosten al rechtstreeks aan de staatssecretaris betaalt of een betalingsregeling treft. Nu de staatssecretaris bovendien in zijn besluit op bezwaar heeft toegezegd dat van dubbel kostenverhaal geen sprake zal zijn, ga ik er van uit dat zich geen dergelijke samenloop zal voordoen. Dat het Openbaar Ministerie wellicht (geen herstelsanctie maar) een punitieve sanctie zal eisen, is in dit geding niet van belang, nu de litigieuze herstelsancties geen straffen zijn en de strafrechter bij de oplegging van een eventuele straf rekening zal houden met alle persoonlijke en andere relevante omstandigheden van [appellant] ten tijde van de strafoplegging, waaronder de mate waarin hij reeds reparatoir in zijn vermogen is getroffen ter zake van de materiële gedragingen waarvoor hij vervolgd wordt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/2bfcfd2da913aaf85103c9962c880e551ea3cbd632a44a8cb0cf5d06fbdae422 | shasum -a 256