Alinea 43 Raad van State 9 mei 2018

4.2. Het betoog van [appellante] berust op een onjuiste lezing van de paragrafen 3.3.2.1 en 3.3.2.2 van de Beleidsregels No. 6. In voormelde paragraaf 3.3.2.2 staat dat geen urgentieverklaring wordt verleend als de belanghebbende deze aanvraagt vanwege een lichamelijke aandoening en/of psychische stoornis, tenzij de belanghebbende heeft aangetoond dat de lichamelijke aandoening en/of psychische stoornis chronisch is en overwegend wordt veroorzaakt door de woonsituatie, dan wel dat de behandeling van de aandoening/stoornis in hoge mate ongunstig wordt beïnvloed door de woonsituatie. Indien sprake is van een lichamelijke aandoening en/of psychische stoornis, maar zich de situatie voordoet waarin volgens de beleidsregel in ieder geval geen urgentieverklaring wordt verleend, betekent dat niet zonder meer dat de woonsituatie op medische gronden levensontwrichtend is als bedoeld in voormelde paragraaf 3.3.2.1. Nu in voormelde paragraaf 3.3.2.1 is uiteengezet dat een woonsituatie op medische gronden levensontwrichtend is als deze alleen kan worden opgelost door andere huisvesting, heeft het college de juiste maatstaf aangelegd. Met de door haar naar voren gebrachte omstandigheden heeft [appellante] niet aannemelijk gemaakt dat haar woonsituatie levensontwrichtend als vorenbedoeld was.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/05238021c84b29d2d9e8d40bec02328758c4e4cf119dd87cab3c85d55d7836bc | shasum -a 256