Alinea 30 Raad van State 16 januari 2018

5.2. De rechtbank heeft echter miskend dat de onderzoeksverplichting van de staatssecretaris niet verder strekt dan na te gaan of de vreemdeling al dan niet op individuele gronden is erkend. Slechts indien dat het geval is, rust op hem een zwaardere motiveringsplicht. De staatssecretaris heeft in hoger beroep en beroep echter terecht betoogd dat uit de door vreemdeling 1 in het gehoor opvolgende aanvraag afgelegde verklaring volgt dat hij niet op individuele grond is erkend, maar omdat hij door het sektarisch geweld tussen soenieten en sjiieten uit zijn woonomgeving is verdreven. Evenzeer terecht heeft de staatssecretaris zich op het standpunt gesteld dat vreemdeling 2 en 3 daarmee dan ook niet hun asielrelaas aannemelijk kunnen maken. Indien de UNHCR tot erkenning in algemene zin overgaat vindt immers geen onderzoek naar persoonlijke omstandigheden plaats. Uit de erkenning in algemene zin van de UNHCR dat geweld tussen soenieten en sjiieten plaatsvond, volgt nog niet dat vreemdeling 1 ook persoonlijk de gestelde problemen heeft ondervonden. Evenmin volgt daaruit dat de door vreemdeling 2 en 3 gestelde problemen geloofwaardig moeten worden bevonden. Nu de staatssecretaris terecht het standpunt heeft ingenomen dat geen individuele erkenning heeft plaatsgevonden, heeft de rechtbank ten onrechte van de staatssecretaris verlangd dat hij nader onderzoek bij de UNHCR verricht. De grief slaagt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/4d75c28ebdcd7964bddfedf55c4e3886fe5f6d5b7eeb64589c43c1ddfbf9b5a3 | shasum -a 256