Alinea 40 Raad van State 4 juli 2018

7.1. De rechtbank heeft terecht overwogen dat de Kamer niet bevoegd is de van rechtswege verlengde huurovereenkomst te toetsen aan de eisen van doelmatige bevissing. Hierbij is van belang dat de bepalingen uit de Visserijwet 1963, in het bijzonder artikel 33, eerste lid, de Kamer die bevoegdheid niet geven. De Afdeling verwijst hiertoe voorts naar de totstandkomingsgeschiedenis van de Visserijwet 1963 (Kamerstukken II, 1997/98, 25 795, nr. 3, blz. 5). Hieruit is af te leiden dat de reden voor de invoering van het in artikel 33, eerste lid, geregelde "continuatierecht", onder meer is gelegen in een taakontlasting van de Kamer en een bevordering van de efficiency van dat orgaan, nu het continuatierecht er in veel gevallen toe leidt dat geen administratieve handelingen verricht hoeven te worden met het oog op een verlenging van de overeenkomst in kwestie, maar dat verlenging van rechtswege plaatsvindt. Voorts is hieruit af te leiden dat een continuatierecht tevens van groot belang is voor de continuïteit van het beheer en daarmee voor het belang van de visserij alsmede voor de sportvisser en de beroepsvisser, omdat zij ook in de toekomst baat zullen hebben bij het door hen gevoerde beheer en de beroepsvisser inkomenszekerheid voor de toekomst heeft. Het is derhalve de bedoeling van de wetgever geweest met de invoering van het continuatierecht onder meer een taakverlichting voor de Kamer te bewerkstelligen, hetgeen niet past bij een bevoegdheid van de Kamer om juist die overeenkomsten waar het continuatierecht op van toepassing is te toetsen aan de eisen van doelmatige bevissing.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/eb95cbb9cfb4e7b4a8198b6c57215ad2e8d4cd23a6b4e8716e89f9d3c45d69fc | shasum -a 256