Alinea 41 Raad van State 4 juli 2018

De passages uit de totstandkomingsgeschiedenis waarnaar [appellante A] en anderen verwijzen, zien met name op de invoering van de mogelijkheid om een verzoek in te dienen tot verlenging van een huurovereenkomst. Een dergelijk verzoek is gebaseerd op artikel 33, tweede lid, van de Visserijwet 1963 en niet op het continuatierecht als bedoeld in het eerste lid van dat artikel. Dat de Kamer haar toezichthoudende taak ten aanzien van de, volgens [appellante A] en anderen, belangrijkste en meest verstrekkende vorm van visrechtuitgifte door deze uitleg van het continuatierecht niet zou kunnen uitoefenen, kan de Afdeling gelet op artikel 26, eerste lid, en artikel 33, tweede lid, van de Visserijwet 1963 niet volgen. Elke overeenkomst van huur en verhuur van visrecht van enig water, elke overeenkomst tot wijziging of aanvulling van zodanige overeenkomst, alsmede verzoeken om verlenging van lopende huurovereenkomsten behoeven de goedkeuring van de Kamer. Daarbij komt dat, zoals de Kamer ter zitting heeft toegelicht, de visstanden worden gemonitord en zowel sportvissers als beroepsvissers hun zorgen hierover kenbaar kunnen maken in de daarvoor bestemde commissie. De rechtbank heeft in hetgeen [appellante A] en anderen verder hebben aangevoerd, terecht geen grond gevonden voor het oordeel dat voormelde uitleg van het continuatierecht in strijd is met Europees recht. Hierbij is van belang dat de rechtbank terecht heeft overwogen dat de Kaderrichtlijn Water geen grondslag bevat voor een verplichting van een bestuursorgaan overeenkomsten als hier aan de orde te toetsen aan doelmatige bevissing.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/eb95cbb9cfb4e7b4a8198b6c57215ad2e8d4cd23a6b4e8716e89f9d3c45d69fc | shasum -a 256