Alinea 29 Raad van State 24 januari 2018

5. [ appellante] betoogt dat de rechtbank ten onrechte heeft overwogen dat de burgemeester, door de adviezen van het Bureau aan het besluit van 14 maart 2016 ten grondslag te leggen, niet in strijd met de op hem rustende vergewisplicht heeft gehandeld. [appellante] voert daartoe aan dat de in de adviezen van het Bureau vervatte informatie niet aannemelijk maakt dat [persoon A] strafbare feiten heeft gepleegd. Ter zake van de in dit kader op de burgemeester rustende bewijslast verwijst [appellante] naar de uitspraak van de Afdeling van 20 juli 2011, ECLI:NL:RVS:2011:BR2279. De strafzaak tegen [persoon A], waarin [persoon A] werd vervolgd als verdachte van het plegen van een geweldsmisdrijf tegen [persoon B] op 28 mei 2012, is op 23 september 2014 om beleidsmatige redenen geseponeerd (hierna: het sepot) en na die datum heeft zich tussen [persoon A] en [persoon B] geen fysiek geweld meer voorgedaan. Voorts is niet aannemelijk dat het luchtdrukwapen dat [persoon A] vrijwillig bij de politie heeft ingeleverd een verboden wapen is als bedoeld in de Wwm, omdat de politie dat luchtdrukwapen heeft laten vernietigen en derhalve niet meer kan worden vastgesteld dat dat luchtdrukwapen een sprekende gelijkenis met een vuurwapen vertoont. Ter zake van het begrip 'sprekende gelijkenis' verwijst [appellante] naar een conclusie van Advocaat-Generaal bij de Hoge Raad mr. E.J. Hofstee van 13 januari 2015, ECLI:NL:PHR:2015:224, welke conclusie de Hoge Raad in zijn arrest van 24 maart 2014, ECLI:NL:HR:712, heeft gevolgd. Een vaststelling dat aannemelijk is dat [persoon A] een strafbaar feit heeft gepleegd, is bovendien in strijd met de ingevolge artikel 6, tweede lid, van het EVRM geldende onschuldpresumptie.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/35d5f41cf848d5826ffea616e698d8ab42f478e50a3f8c68441fb44d7f422cc3 | shasum -a 256