Alinea 16 Raad van State 24 januari 2018

Bij brief van 14 maart 2014 heeft [appellant] de minister op grond van artikel 28a, vierde lid, Arbowet in relatie bezien met artikel 5:34, tweede lid, Algemene wet bestuursrecht (hierna: Awb) verzocht om intrekking van de waarschuwing van 11 februari 2014. Dit verzoek is bij brief van 11 mei 2015 afgewezen. Hiertegen heeft [appellant] bezwaar gemaakt. Dit bezwaar is door de minister kennelijk niet-ontvankelijk verklaard met de motivering dat de afwijzing van het verzoek niet als besluit kan worden aangemerkt in de zin van artikel 1:3 Awb, zodat daartegen geen bezwaar kan worden gemaakt volgens de artikelen 8:1 en 7:1 Awb. Het hiertegen door [appellant] ingestelde beroep is bij uitspraak van 9 augustus 2016 door de rechtbank Gelderland ongegrond verklaard. De rechtbank oordeelt dat de waarschuwing niet op rechtsgevolg is gericht en daarom niet als besluit in de zin van artikel 1:3 Awb kan worden aangemerkt. [appellant] kan zich niet verenigen met dit oordeel en heeft daarom hoger beroep ingesteld. [appellant] betoogt dat de rechtbank de waarschuwing ten onrechte niet als besluit heeft aangemerkt. Zij betoogt dat de waarschuwing als besluit moet worden aangemerkt nu daarvoor een wettelijke basis bestaat en de waarschuwing een conditio sine qua non is voor het kunnen geven van een bevel tot stillegging als bedoeld in artikel 28a, eerste lid, Arbowet. De waarschuwing vormt, zo stelt [appellant], een essentieel en onlosmakelijk onderdeel van de gevolgen die artikel 28a, tweede lid, Arbowet verbindt aan de op voet van het eerste lid gegeven waarschuwing.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/e26bdde1a72603f17fdf274b59c36edce9b7600ee221c0284747e4b49a68f354 | shasum -a 256