Alinea 212 Raad van State 24 januari 2018

4.17. Uit het voorafgaande blijkt dat rechtspraak van de bestuursrechters over het besluitkarakter van de waarschuwing de afgelopen twintig jaar geen rustig bezit is geweest en nog steeds niet in alle opzichten helder en onderling consistent is. De lijn van de CRvB is in zoverre duidelijk dat een op een wettelijk voorschrift gebaseerde waarschuwing die in die zin een ‘essentieel en onlosmakelijk onderdeel’ vormt van het sanctieregime dat bij een volgende overtreding een bestuurlijke sanctie kan volgen, een Awb-besluit is. Gelet op zijn uitspraak van 5 januari 2009 (punt 4.9), die nog steeds leidend is, is het voor de kwalificatie niet noodzakelijk dat een volgende overtreding moet leiden tot het treffen van een maatregel. Uit de uitspraak wordt in de literatuur wel afgeleid dat een waarschuwing die uitsluitend op beleid is gebaseerd geen Awb-besluit is. Ik heb enige twijfel over deze conclusie, omdat de zaak niet betrekking had op een op beleidsregel gebaseerde waarschuwing en de overwegingen ervan niet uitsluiten dat een dergelijke waarschuwing wel als Awb-besluit wordt aangemerkt als zij een ‘essentieel en onlosmakelijk onderdeel’ vormt van het sanctieregime. Wel kan worden vastgesteld dat de CRvB sinds 2009 beduidend kritischer tegenover het als Awb-besluit aanmerken van een op beleidsregels gebaseerde waarschuwing staat dan daarvoor.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/e26bdde1a72603f17fdf274b59c36edce9b7600ee221c0284747e4b49a68f354 | shasum -a 256