Alinea 290 Raad van State 24 januari 2018

5.5. In sommige amicus-brieven wordt ter ondersteuning van de opvatting dat ook op beleid gebaseerde of informele waarschuwingen appellabel zouden moeten zijn, gewezen op de gevolgen die de waarschuwing al kan hebben, voordat de rechtmatigheid ervan aan de orde kan worden gesteld in een rechterlijke procedure tegen een naar aanleiding van een (volgende) overtreding opgelegde bestuurlijke sanctie. Zo speelt de waarschuwing een rol in de dossieropbouw voor die eventuele sanctie en kan zij in die zin een ‘strafverzwarend effect’ hebben dat zij van invloed is op de begunstigingstermijn voor een last onder dwangsom of de hoogte van de dwangsom. Dergelijke effecten lijken mij inderdaad denkbaar, maar zijn voor mij geen reden om beleidsmatige of informele waarschuwingen aan te merken als of gelijk te stellen met een Awb-besluit. Zij kunnen immers aan de orde worden gesteld in de rechterlijke procedure tegen de opgelegde sanctie, waarin ook de rechtmatigheid van de waarschuwing kan worden bestreden (zie punt 5.4). Mocht de bestuursrechter van oordeel zijn dat die waarschuwing niet rechtmatig was, dan zal, ervan uitgaande dat de waarschuwing een harde voorwaarde voor toepassing van de bestuurlijke sanctie is, dat oordeel leiden tot vernietiging van die sanctie. Is het verband tussen beide minder hard, dan zal de rechter in elk geval de mogelijke ‘strafverzwarende effecten’ ongedaan maken. Daarbij merk ik nog op dat hiervoor is betoogd dat een waarschuwing een maximale termijn moet hebben van in de regel twee jaar, zodat zich ook geen bewijsproblemen zullen voordoen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/e26bdde1a72603f17fdf274b59c36edce9b7600ee221c0284747e4b49a68f354 | shasum -a 256