Alinea 318 Raad van State 24 januari 2018

Uit het voorgaande blijkt dat het Hof van Justitie de rechtsgang tegen bestraffende (bestuurlijke of strafrechtelijke) sancties in het licht van het beginsel van effectieve rechtsbescherming geen effectief rechtsmiddel acht om de verenigbaarheid van een nationale wet met het Unierecht incidenteel (exceptief) te beoordelen. In dat geval moet tegen die wet zelfstandig beroep mogelijk zijn. Hetzelfde heeft volgens mij - naar analogie - te gelden voor een waarschuwing waarin een wettelijke norm, waarvan de inhoud op grond van het geldend recht nog onduidelijk is, nader wordt geconcretiseerd. Ook in dat geval acht ik het niet aanvaardbaar dat de nadere concretisering alleen in rechte aan de orde kan worden gesteld als men een reëel risico op een wellicht hoge bestuurlijke boete op de koop toeneemt. Omdat die waarschuwing wegens het ontbreken van een wettelijke grondslag geen Awb-besluit is, zou de bestuursrechter haar in dat geval - volgens mij - voor de rechtsbescherming gelijk moeten stellen met zo’n besluit. Ter nadere onderbouwing van deze opvatting wijs ik er nogmaals op (zie reeds punt 5.9), dat veel wetten waarvan de normen moeten worden geconcretiseerd voorzien in het instrument van de enkele of zelfstandige last en dat die lasten appellabele Awb-besluiten zijn. Dat heeft mijns inziens dan ook te gelden voor het geval dat hiertoe, bij gebreke van een wettelijke lastgevingsbevoegdheid, de waarschuwing wordt gebruikt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/e26bdde1a72603f17fdf274b59c36edce9b7600ee221c0284747e4b49a68f354 | shasum -a 256