Alinea 324 Raad van State 24 januari 2018

In punt 5.7 heb ik betoogd dat een wettelijke waarschuwing die een ‘essentieel en onlosmakelijk onderdeel’ vormt van het sanctieregime in die zin dat zij een voorwaarde is om bij een volgende overtreding een bestuurlijke sanctie te kunnen opleggen, een Awb-besluit is. Datzelfde geldt voor een wettelijke normconcretiserende waarschuwing, als de waarschuwing van artikel 6.1.5, lid 2a, WEB (punt 5.9). Wendt belanghebbende tegen deze waarschuwingen niet tijdig de beschikbare Awb-rechtsmiddelen aan dan worden zij onaantastbaar en krijgen zij in andere procedures formele rechtskracht. Dat geldt volgens mij echter niet voor de beleidsmatige of incidentele waarschuwingen die geen Awb-besluit zijn, maar daarmee volgens mij in specifieke omstandigheden - ter voorkoming van bewijsnood (punt 5.4), vanwege aantoonbare ‘vlekwerking’ in het aanbestedingsrecht (punt 5.6) of vanwege het normconcretiserend karakter (punt 5.10) - voor de rechtsbescherming met een besluit gelijk zouden moeten worden gesteld. Bij deze waarschuwingen is het immers onzeker of de rechter in de zaak tot die gelijkstelling zal overgaan, omdat de omstandigheden van het geval een rol spelen bij de vraag of de alternatieve route ‘onevenredig bezwarend’ is. Het beginsel van formele rechtskracht of de onaantastbaarheidsregel, die beide gerechtvaardigd worden door het beginsel van rechtszekerheid, kunnen volgens mij uit de aard van de zaak niet gelden voor een dergelijk rechtsonzeker beroepsrecht. (zie noot 137)

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/e26bdde1a72603f17fdf274b59c36edce9b7600ee221c0284747e4b49a68f354 | shasum -a 256