Alinea 44 Raad van State 8 augustus 2018

9. [appellant F], [appellant G] en [appellant I] betogen dat de minister niet heeft onderkend dat het onder het oude planologische regime van het uitbreidingsplan niet was toegestaan om de spoorbaan te verhogen en op de gronden naast de spoorbaan geluidschermen of gebouwen op te richten. Daartoe voeren zij aan dat uit de bij het uitbreidingsplan behorende regels (hierna: de planregels) niet blijkt van een planologische grondslag voor het verhogen van de spoorbaan, zoals thans het geval is, dat wil zeggen met 2 m over een lengte van 100 m. Uit de planregels blijkt evenmin dat het realiseren van gebouwen met een aanzienlijke omvang en een bouwhoogte van minimaal 2 m haalbaar was. Verder voeren zij aan dat ten onrechte niet is onderzocht of, gelet op de frequentie en geluidproductie van het treinverkeer, het verhogen van de spoorbaan in de oude situatie tot overschrijding van de geluidgrenswaarden had geleid. Uit de jurisprudentie van de Afdeling (zie onder meer de uitspraken van 1 augustus 2012, ECLI:NL:RVS:2012:BX3316, en 5 september 2012, ECLI:NL:RVS:2012:BX6493) valt af te leiden dat in de vergelijking tussen het oude en nieuwe planologische regime geen rekening mag worden gehouden met de ontheffingsmogelijkheid van artikel 39 van de Spoorwegwet 1875. Ten slotte voeren zij aan dat die ontheffingsmogelijkheid slechts zag op het realiseren van gebouwen op de gronden naast de spoorbaan en niet op het realiseren van een geluidscherm op die gronden of op het verhogen van de spoorbaan.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/0626c5fd5c6f476a78c8ed097c0a497522be69e2926666addaa0aee1631ee3bc | shasum -a 256