Alinea 83 Raad van State 8 augustus 2018

De rechtbank heeft volgens het college ten onrechte geoordeeld dat zij niet te lang heeft gedaan over de zaak, door te overwegen dat zij in overeenstemming met de jurisprudentie van de Afdeling - zie de hierna te noemen uitspraken van 13 februari 2013 en 1 februari 2017 - in de eerste plaats binnen twee jaar tussenuitspraak heeft gedaan en in de tweede plaats binnen één jaar na ontvangst van het herstelbesluit einduitspraak heeft gedaan. Volgens het college heeft de rechtbank ten onrechte de uitspraken van de Afdeling van 13 februari 2013, ECLI:NL:RVS:2013:BZ1289, en 1 februari 2017, ECLI:NL:RVS:2017:246, als uitgangspunt genomen, omdat daar sprake was van de behandeling van een beroep in eerste en enige aanleg. Uitgaande van de termijnen die gelden voor de situatie dat de bestuurlijke lus niet is toegepast, zou dat volgens het college betekenen dat in het geval er geen sprake is van een behandeling van een beroep in eerste en enige aanleg, maar waarbij wel de bestuurlijke lus wordt toegepast, voor de beroepsfase geldt dat de redelijke termijn niet is overschreden als binnen een jaar en zes maanden tussenuitspraak is gedaan en binnen negen maanden na ontvangst van het herstelbesluit de rechtbank een einduitspraak heeft gedaan. Omdat de rechtbank langer dan tien maanden na ontvangst van het herstelbesluit uitspraak heeft gedaan, is de overschrijding van de redelijke termijn toe te rekenen aan de rechtbank, aldus het college. Bovendien is het volgens het college niet redelijk om de overschrijding van de redelijke termijn voor rekening van het college te laten komen, omdat de behandelduur onder meer door de wisseling van de samenstelling van de zittingskamer is gestagneerd.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/cf199715d11dfaafa11c512e276df9bbb558865c45d1cac4c62d0f4aeea38b41 | shasum -a 256