Alinea 59 Raad van State 29 augustus 2018

5.1. Het college heeft in zijn voornemen tot oplegging van de last onder dwangsom van 6 mei 2015 aangegeven dat er geen bereidheid is om mee te werken aan legalisering van de geconstateerde situatie en dit standpunt in het besluit van 27 juli 2016 nader onderbouwd. Het enkele ontbreken van deze bereidheid maakt dat reeds hierom geen sprake is van concreet zicht op legalisatie. Voor zover [appellant] betoogt dat hem los daarvan een beroep op het gelijkheidsbeginsel toekomt, heeft de rechtbank terecht overwogen dat zijn beroep hierop niet slaagt. Daarbij heeft de rechtbank terecht in aanmerking genomen dat het college onbetwist heeft aangegeven dat de percelen Diemerzeedijk 80 en 100 al onder het voorheen geldende bestemmingsplan een woonbestemming hadden. Omdat deze percelen een woonbestemming hebben en er op het perceel [locatie 1] geen woonbestemming rust, is reeds hierom geen sprake van met dit perceel gelijke gevallen. Nu op het perceel Diemerzeedijk 78 ook een woonbestemming rust, is ook hier geen sprake van een gelijk geval. Dat bij de totstandkoming van het geldende bestemmingsplan abusievelijk aan het perceel Diemerzeedijk 78 een woonbestemming is toegekend, leidt niet tot een ander oordeel. Onder verwijzing naar de uitspraak van de Afdeling van 13 juni 2012, ECLI:NL:RVS:2012:BW8131, heeft de rechtbank terecht overwogen dat een beroep op het gelijkheidsbeginsel niet zo ver strekt dat het bestuursorgaan een gemaakte fout moet herhalen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/daa4ed0e24b5db12f0d0f8f4737f7fa9eff1bd43fc3052590c8b7f5956d73554 | shasum -a 256