Alinea 30 Raad van State 3 oktober 2018

De Afdeling volgt evenmin het betoog van [appellant] dat de gestelde samenhang tussen het Bouwbesluit 2012 en het Burgerlijk Wetboek maakt dat het relativiteitsvereiste niet aan hem kan worden tegenworpen. In dat verband heeft de rechtbank terecht overwogen dat de bestuursrechter in het kader van het relativiteitsvereiste moet vaststellen wat het beschermingsbereik is van de norm die (beweerdelijk) is geschonden, en niet wat het globale doel is van het regelcomplex waartoe de norm behoort (Kamerstukken II, 2009/10, 32 450, nr. 3, p. 20). Daar waar [appellant] stelt dat ieder voorschrift ook andere deelaspecten gelijktijdig dient en in dat verband verwijst naar bijlage 2 bij de nota van toelichting behorende bij het Bouwbesluit (Stb. 1991, 680), wordt overwogen dat in de bedoelde bijlage niet is vermeld tot wie de normen zich richten. De door [appellant] bedoelde bijlage leidt er daarom niet toe dat zijn stelling wordt gevolgd dat de door hem bedoelde normen kennelijk strekken tot de bescherming van zijn belangen. De stelling dat het college onvoldoende onderzoek heeft gedaan naar de feitelijke situatie ter plaatse, en de in dat verband door [appellant] gestelde incorrecte gang van zaken in de bezwaarfase brengen evenmin met zich dat het relativiteitsvereiste niet aan [appellant] kan worden tegengeworpen. Aangezien de rechtsregels waarop [appellant] zich beroept, kennelijk niet strekken tot bescherming van zijn belangen, kunnen de daarmee verband houdende betogen buiten bespreking worden gelaten omdat de beroepsgronden niet kunnen leiden tot vernietiging van het besluit van 14 februari 2017.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/c70950f4a6658938b76d23896f8f6e0b3fa9ab447cce1d6c22c13e3fea34daf6 | shasum -a 256