Alinea 33 Raad van State 10 oktober 2018

6. [appellante] betoogt dat de rechtbank niet heeft onderkend dat de uitsluiting van haar en haar partner van het recht op kinderopvangtoeslag over 2015 en de terugvordering van het aan voorschotten ontvangen bedrag aan kinderopvangtoeslag in strijd is met artikel 26 van het IVBPR, artikel 14 van het EVRM, artikel 8 van het EVRM en artikel 1 van het Twaalfde Protocol bij het EVRM. [appellante] stelt dat er geen redelijke en objectieve rechtvaardiging is voor het onderscheid naar woonland op kinderopvangtoeslag. [appellante] heeft de kosten voor kinderopvang in 2015 zelf betaald van haar loon en de kinderopvangtoeslag over 2015. Haar partner heeft niet bijgedragen in de kosten van kinderopvang en geen aanspraak gemaakt op de kinderopvangtoeslag over 2015. Door fulltime te werken heeft zij een grote bijdrage geleverd aan de Nederlandse arbeidsmarkt. De kinderopvangtoeslag over 2015 is gebruikt waarvoor deze is bedoeld en er wordt geen afbreuk gedaan aan het doel van artikel 1.6, derde lid, van de Wkkp. Daarnaast wordt door toepassing van artikel 1.6, derde lid, van de Wkkp haar recht op privéleven als bedoeld in artikel 8 van het EVRM geschonden. Door in haar geval geen kinderopvangtoeslag toe te kennen, bepaalt de overheid dat zij met een bijstandsuitkering thuis had moeten zitten om voor de kinderen te zorgen. Dit zou tot gevolg hebben dat zij niet met haar partner herenigd zou kunnen worden. Voorts heeft de terugvordering op grond van artikel 26 van de Algemene wet inkomensafhankelijke regelingen (hierna: de Awir) een zeer grote impact op het privéleven van haar gezin. Artikel 1.6, derde lid, van de Wkkp en artikel 26 van de Awir dienen daarom buiten toepassing te worden gelaten, aldus [appellante].

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/e9ac4bdc91593acee28ce28baa8f55f9038c492c504f90259f73489fd71506ae | shasum -a 256