Alinea 28 Raad van State 17 oktober 2018

3. [appellant] betoogt dat de rechtbank ten onrechte heeft geoordeeld dat hij het bestaan en de hoogte van de gestelde huurkosten niet heeft aangetoond. Daartoe voert [appellant] aan dat hij de huurovereenkomst, een verklaring van de verhuurder en een uittreksel uit diens aangifte inkomstenbelasting heeft overgelegd. Volgens [appellant] is het al voldoende dat uit de huurovereenkomst een betalingsverplichting volgt. Desalniettemin volgt daarnaast uit de verklaring van de verhuurder dat hij aan die verplichting heeft voldaan. Deze verklaring wordt echter in strijd met het discriminatieverbod ter zijde geschoven. In andere gevallen wordt wel genoegen genomen met een verklaring, zoals bij de huur van een woning van een woningcorporatie en bij de inkomstenbelasting, in het licht van de hypotheekrenteaftrek, met de verklaring van een bank. In het uittreksel van de aangifte inkomstenbelasting van de verhuurder is verder vermeld dat zij € 8.364,00 aan huur heeft ontvangen. Nu uit deze stukken in voldoende mate volgt dat hij de gestelde huur heeft voldaan, kan volgens [appellant] niet worden verlangd dat hij bankafschriften overlegt waarop de betalingen zijn vermeld. Dat geldt te meer omdat hij de huur van verschillende rekeningen heeft voldaan en alle rekeningen heeft opgezegd, zodat het opvragen van bankafschriften te kostbaar is. Daarbij komt dat inmiddels procedures lopen over de huurtoeslag over andere jaren, zodat ook daarvoor kosten moeten worden gemaakt, aldus [appellant]. Bovendien moet in aanmerking worden genomen dat de Belastingdienst/Toeslagen hem niet van tevoren duidelijk heeft gemaakt welke bewijsstukken hij op een later moment moest overleggen, aldus [appellant].

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/2fa498a60fbbb7801b98e99d1acd16645206dedee70c316853e8afffa90e27c4 | shasum -a 256