Alinea 124 Raad van State 7 november 2018

23.2. De Afdeling begrijpt het betoog zo dat [appellante] en anderen ook betogen dat de recreatiewoningen onvoldoende tegen geluidhinder worden beschermd. In hoofdstuk 8 van het akoestisch onderzoek is berekend dat de geluidbelasting op de recreatiewoningen 58 dB(A) bedraagt. De raad acht deze geluidbelasting aanvaardbaar, ook omdat de recreatiewoningen slechts een deel van het jaar mogen worden gebruikt. Naar het oordeel van de Afdeling heeft de raad zich in redelijkheid op dit standpunt kunnen stellen. Daarbij is van belang dat de geluidbelasting op de recreatiewoningen slechts 1 dB hoger is dan de hogere waarde die is vastgesteld voor de woningen [locatie 1] en [locatie 2] en onder het maximum van 60 dB(A) blijft dat op grond van de Wet geluidhinder voor reguliere woningen onder voorwaarden toelaatbaar is. Volgens het akoestisch rapport is sprake van een toename van de geluidbelasting met 1 tot 3 dB in vergelijking met de geluidbelasting die in 1993 bij de zonevaststelling aanvaardbaar is geacht. Net als voor de woningen is beperking van de geluidbelasting met bron- of overdrachtsmaatregelen volgens het akoestisch rapport niet mogelijk. [appellante] en anderen hebben dit niet gemotiveerd bestreden. Voor zover [appellante] en anderen tevens bedoelen te betogen dat de recreatiewoningen in een zodanig slechte staat zijn, dat bij een geluidbelasting van 58 dB(A) op de gevel in de recreatiewoningen sprake is van een onaanvaardbare binnenwaarde, hebben zij dit niet met concrete gegevens onderbouwd.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/1aa4b3fddcea370ecaecf3c563796e7c90d783b019a07c53c36a20e6cf31c4ae | shasum -a 256