Alinea 29 Raad van State 12 december 2018

4. [appellant] betoogt dat de rechtbank ten onrechte heeft overwogen dat het college zich terecht op het standpunt heeft gesteld dat hij het verbod van artikel 45, eerste lid, van de APV heeft overtreden. Hij voert hiertoe aan dat uit het proces-verbaal van de politie volgt dat hij slechts werd verdacht van het voorhanden hebben van inbrekerswerktuigen, maar dat dit daarmee niet vaststond. Daarbij komt dat het aantreffen van schroevendraaiers en handschoenen onvoldoende is voor het oordeel dat hij inbrekerswerktuigen vervoerde. Hij was immers bijrijder en bovendien was de auto niet van hem. De rechtbank heeft ten onrechte overwogen dat niet van belang is of [appellant] op de hoogte was van de inbrekerswerktuigen in de auto. Hij verwijst hiertoe naar het strafrecht, waarin wetenschap wel degelijk van belang is bij het oordeel of iemand iets vervoert of voorhanden heeft. Dat de auto een huurauto was die leeg wordt verhuurd kan niet aan het oordeel van de rechtbank ten grondslag worden gelegd. [appellant] heeft de auto niet zelf gehuurd en de hoofdbestuurder heeft derhalve van alles in de auto kunnen leggen voordat hij als bijrijder in de auto stapte. De rechtbank heeft in dit kader ten onrechte geen waarde gehecht aan het feit dat de schroevendraaiers niet direct zichtbaar waren. Dat hij ongevraagd aan de politie heeft verklaard dat de schroevendraaiers niet van hem zijn, zegt voorts alleen iets over de ervaringen die hij heeft met de politie en zijn angst ergens voor op te draaien waaraan hij geen schuld heeft, aldus [appellant].

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ee36c2102a1bcd82301a4833e04d3c46274983a4274e3f7fbae18d2a91bd3e5e | shasum -a 256