Alinea 67 Raad van State 7 februari 2018

De definitie van short stay, zoals opgenomen in artikel 1, onder r, van de Huisvestingsverordening 2013, is allereerst niet gewijzigd ten opzichte van de definitie in de Regionale Huisvestingsverordening Stadsregio Amsterdam 2010, die op 1 januari 2010 in werking is getreden. Hieronder werd, en wordt ook onder de Huisvestingsverordening 2013 begrepen: het structureel aanbieden van een zelfstandige woonruimte voor tijdelijke bewoning aan één huishouden voor een aaneensluitende periode van tenminste één week en maximaal zes maanden. Voorts volgt uit de toelichting op de Huisvestingsverordening 2013 dat verblijf korter dan zeven nachten in de stad onder hotelmatig gebruik valt. Gelet op het vorenstaande valt niet in te zien dat het beleid voor short stay onduidelijk was. Daarbij komt dat uit de dossierstukken volgt dat in de voorliggende gevallen verhuur aan toeristen korter dan zeven nachten heeft plaatsgevonden en zich derhalve geen short stay voordeed, nog daargelaten dat daarvoor ten tijde van de overtredingen geen vergunningen als bedoeld in artikel 38 van de Huisvestingsverordening 2013 waren verleend. Al zouden de woningen aan de Sarphatistraat gelet op artikel 26, zevende lid, van de Huisvestingsverordening 2013 niet tot de woonruimtevoorraad voor short stay behoren, zoals [appellante] heeft betoogd, dan biedt dit haar geen soelaas, nu van short stay geen sprake was. Omdat zich in alle voorliggende gevallen geen permanente bewoning voordeed, deed zich evenmin vakantieverhuur of de exploitatie van een bed & breakfast voor. Immers, ten tijde van de overtredingen stond in de brp niemand op de adressen ingeschreven. Voor zover de geldende regelgeving [appellante] en [bedrijf B] niet helder was, had het op hun weg gelegen daarover bij het gemeentebestuur navraag te doen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/9f6701ece357b118880ed2252bad68a87d9cfad7268739c78602bf626bf23077 | shasum -a 256