Alinea 40 Raad van State 21 februari 2018

15. De rechtbank heeft echter niet onderkend dat het verzoek om schadevergoeding mede berust op de onjuiste weigeringsgrond waarop het besluit van 9 september 2014 is gebaseerd. [appellant] betoogt in dit verband terecht dat de rechtbank niet heeft onderkend dat in het geval de korpschef aan het besluit van 9 september 2014 meteen de juiste motivering ten grondslag zou hebben gelegd, hij na het verstrijken van de periode van twee jaar op 28 september 2014 een nieuwe aanvraag zou hebben kunnen indienen voor het seizoen 2014-2015. Ter zitting heeft de korpschef uiteengezet dat [appellant] een nieuwe aanvraag zou hebben kunnen indienen twee jaar na de strafbeschikking van 28 september 2012. Voorts heeft de korpschef desgevraagd bevestigd dat een nieuwe aanvraag voor inwilliging in aanmerking zou zijn gekomen. Dit leidt de Afdeling tot de conclusie dat indien [appellant] een nieuwe aanvraag zou hebben ingediend binnen twee weken na een hypothetisch rechtmatig besluit op 9 september 2014 en de korpschef daarop binnen een termijn van acht weken positief zou hebben besloten, [appellant] vanaf begin december 2014 over een jachtakte zou hebben beschikt. Op 5 november 2015 beschikte [appellant] over een jachtakte voor het seizoen 2015-2016. De korpschef heeft ter zitting niet bestreden dat [appellant] in de tussenliggende periode in Nederland en in het buitenland had kunnen jagen. De rechtbank heeft derhalve ten onrechte overwogen dat de gestelde schade niet het gevolg kan worden geacht van de onrechtmatige besluitvorming.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/eb4ad27d15fde0d7d7262f819c90225a66925fe2e3d834de7aa16e0b63714514 | shasum -a 256