Alinea 62 Raad van State 14 maart 2018

5. De rechtbank heeft geoordeeld dat het college bij het bepalen van de hoogte van de schade een onjuiste planvergelijking heeft gemaakt. Naar het oordeel van de rechtbank dienen de verkeers- en verblijfsvoorzieningen dienend te zijn aan de woonbestemming. Indien en voor zover de gemeentelijke planwetgever een parkeerterrein met een ruimere functie had gewild, had het naar het oordeel van de rechtbank voor de hand gelegen dat aan het betrokken gebied de bestemming verblijfsruimte was toegekend. Een centraal parkeerterrein voor de bewoners zou binnen de bestemming niet mogelijk zijn. Hiervoor is een bestemmingswijziging nodig, aldus de rechtbank. Verder heeft de rechtbank geoordeeld dat voor het bepalen van het normaal maatschappelijk risico het wettelijk forfait van artikel 6.2, tweede lid, van de Wro in acht moet worden genomen. Het college heeft ontoereikend gemotiveerd dat sprake is van een inbreidingslocatie waarbij het in de lijn der verwachtingen lag dat hier vroeger of later woningbouw zou plaatsvinden. De gronden waarop de woningen zijn gerealiseerd maken deel uit van een z-vormig gebied waarvan het overige gedeelte de aanduiding "grasland" heeft gekregen. De gronden zijn daarmee in noordoostelijke richting niet begrensd door woningbouw. In die zin is er geen sprake van een omsloten inbreidingslocatie, maar vormen de betrokken gronden samen met het gedeelte van het z-vormige gebied dat de aanduiding "grasland" heeft gekregen en de overige gronden ten oosten en ten noorden van de woonwijk een open, in de zin van onbebouwd, gebied rond de woonwijk. De betrokken gronden maken deel uit van een ruim opgezette woonwijk waarin, afgezien van het genoemde z-vormige gebied, open ruimtes met een groen karakter en waterpartijen voorkomen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ebc4111539a5f086175b893ab4d80d03434cf7c7ab117fc132a66ed3bcd93715 | shasum -a 256