Alinea 53 Raad van State 14 maart 2018

De Afdeling stelt vast dat nergens in hoofdstuk 2 van de Mijnbouwwet of de uitwerking daarvan in paragraaf 1.3 van de Mijnbouwregeling, zoals deze golden ten tijde van de bij de rechtbank bestreden besluiten, een grondslag werd geboden om bij de beslissing over verlening of weigering van een opsporingsvergunning rekening te houden met het belang van de bescherming van het milieu. De memorie van toelichting bij de Mijnbouwwet (Kamerstukken II 1998/99, 26 219, nr. 3, blz. 20-21) bevestigt dat dit een bewuste keuze van de wetgever is geweest. In deze memorie van toelichting is uitdrukkelijk vermeld dat niet langer de mogelijkheid zal bestaan om in het belang van het milieu een opsporingsvergunning te weigeren of daaraan in het belang van het milieu voorschriften te verbinden. De behartiging van dit belang zal volgens de memorie van toelichting plaatsvinden via andere regels op basis van de Wet milieubeheer of de Mijnbouwwet. Van deze keuze is de wetgever inmiddels terugkomen, met een wijziging van de Mijnbouwwet op 1 januari 2017. Sinds die wijziging biedt de Mijnbouwwet uitdrukkelijk de mogelijkheid om een opsporingsvergunning te weigeren in (onder meer) het belang van de bescherming van het milieu. Deze wetswijziging kan echter, nu zij van na de bij de rechtbank bestreden besluiten dateert, geen rol spelen bij de beoordeling van de hoger beroepen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/2e8d5060b63341007417ec6bba4654ead637926344759325b0179a258fd16515 | shasum -a 256