Alinea 24 Raad van State 1 mei 2019

2. [appellant] betoogt dat de rechtbank ten onrechte heeft geoordeeld dat de burgemeester in redelijkheid tot sluiting van de woning voor de duur van twaalf maanden heeft kunnen overgaan. [appellant] voert daartoe aan dat de aangetroffen drugs niet voor handel bestemd waren. Uit de informatie van de politie blijkt niet dat sprake was van feitelijke handel in drugs, van enige bekendheid van de woning als drugspand of van drugsgerelateerde overlast, zodat er ook geen noodzaak was een loop naar de woning eruit te halen. De politie was ter plekke vanwege geluidsoverlast die hij veroorzaakte. Hij heeft zijn woning verloren en is geconfronteerd met een huurvordering van € 8.556,80, te vermeerderen met de wettelijke rente. De kantonrechter heeft die vordering toegewezen en hem ook veroordeeld tot vergoeding van proceskosten tot een bedrag van € 1.074,01. Aangezien hij een bijstandsuitkering heeft, kan hij deze bedragen niet betalen. De omstandigheden in dit geval moeten worden aangemerkt als bijzondere omstandigheden in de zin van artikel 4:84 van de Algemene wet bestuursrecht (hierna: Awb) die meebrengen dat de gevolgen van de sluiting onevenredig zijn in verhouding tot de doelen die de burgemeester met zijn beleidsregels beoogt te dienen. Ook gelet op de uitspraken van de Afdeling van 29 november 2017, ECLI:NL:RVS:2017:3251, en 24 oktober 2018, ECLI:NL:RVS:2018:3482, heeft de burgemeester de bijzondere omstandigheden van dit geval onvoldoende in aanmerking genomen, aldus [appellant].

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/8dcdf34fb150603d0a9d69de420d5691af8001a8fc87de6ddcaa40db908100b5 | shasum -a 256