Alinea 73 Raad van State 21 augustus 2019

10.4. Het college heeft verder op basis van de berekende toename van de stikstofdepositie op het Natura 2000-gebied "Brunssummerheide" in redelijkheid tot de conclusie kunnen komen dat de gevolgen voor het Natura 2000 niet zodanig zijn dat de bestreden ontgrondingsvergunningen niet mochten worden verleend. De enkele twijfel die de Stichting en het bewonerscollectief hebben geuit over de juistheid van de gebruikte invoergegevens bij de stikstofberekeningen overtuigt de Afdeling er niet van dat de gemaakte berekeningen ondeugdelijk zijn. Dat de kritische depositiewaarden volgens hen al worden overschreden, heeft het college niet ontkend, maar hierin was voor het college ook niet zonder meer een aanleiding gelegen om de ontgrondingsvergunningen te weigeren. Dat het college voor de beoordeling van de gevolgen van de stikstofdepositie heeft verwezen naar de PAS-systematiek vormt evenmin een reden om de besluiten tot verlening van de ontgrondingsvergunningen te vernietigen. Weliswaar heeft de Afdeling in haar uitspraak van 29 mei 2019, ECLI:NL:RVS:2019:1603, een negatief oordeel over het PAS geveld, maar de besluiten tot verlening van de ontgrondingsvergunningen zijn niet rechtstreeks gebaseerd op het PAS-beoordelingskader. De Ontgrondingenwet verplichtte het college ook niet tot het maken van een passende beoordeling alvorens de vergunningen te kunnen verlenen. De Afdeling concludeert dat het college de gevolgen van de toename van stikstofdepositie op het Natura 2000-gebied voldoende in de afweging heeft betrokken.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/bef4e4dae583d2e169b3c55ca6f124c7cbf7a986aeabe73724ff1cc6abd27aed | shasum -a 256