Alinea 36 Raad van State 4 september 2019

De rechtbank heeft terecht overwogen dat [appellante] niet aannemelijk heeft gemaakt dat zij niet wist en niet kon weten dat de twee woningen aan toeristen werden verhuurd. Hierbij heeft de rechtbank terecht in aanmerking genomen dat [appellante] in dit geval aan [huurster] naar het bewijs van de inschrijving in de BRP had kunnen vragen. Verder had zij ook op internet kunnen controleren of de woningen beschikbaar waren voor toeristen. Dat de woningen niet met de exacte adresgegevens op internet werden aangeboden, doet niet af aan de mogelijkheid te ontdekken dat de woningen te huur werden aangeboden. De rechtbank heeft voorts terecht van belang geacht dat blijkens de huurovereenkomst een aanzienlijk bedrag was gemoeid met de verhuur van de woningen, namelijk € 5.500,00 per maand, een bedrag dat bij [appellante] toch op zijn minst vragen had moeten oproepen over de wijze waarop [huurster] dit zou kunnen bekostigen. Enige alertheid met betrekking tot de mogelijkheid dat dit huurbedrag door de verhuur van de appartementen aan toeristen zou worden bekostigd en het nemen van voorzorgsmaatregelen om dergelijke illegale verhuur te voorkomen was dan ook op zijn plaats geweest. Dit klemt temeer, nu reeds duidelijk was dat [huurster] de woningen niet direct zou betrekken. Hierbij is van belang dat het op de weg van [appellante] lag, als eigenaar en verhuurder van de woningen, om concreet toezicht te houden op het gebruik van de woningen. Dat zij feitelijk niet was betrokken bij de toeristische verhuur maakt dan ook niet dat de overtreding haar niet kan worden toegerekend. Voor zover [appellante] heeft betoogd dat zij ten onrechte niet in staat is gesteld zelf de overtreding te beëindigen, wordt overwogen dat het hier gaat om een bestuurlijke boete en geen herstelsanctie.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/653e85ed9da7b28511cd8992e7ff8c21dffb97194ae0a468c14d169a1f8bc11a | shasum -a 256