Alinea 34 Raad van State 21 februari 2019

7.1. Volgens overweging 14 van de preambule van de Terugkeerrichtlijn moet het effect van nationale terugkeermaatregelen een Europese dimensie krijgen, door middel van een inreisverbod dat de betrokkene de toegang tot en het verblijf op het grondgebied van de lidstaten ontzegt. Hieruit volgt dat een inreisverbod dat door een lidstaat is uitgevaardigd ook voor de toegang tot en het verblijf in alle andere lidstaten geldt. Daaruit zou kunnen worden afgeleid dat in beginsel tegen een vreemdeling ook maar één inreisverbod zou moeten worden uitgevaardigd. Uit de Terugkeerrichtlijn blijkt echter niet dat een lidstaat tegen een onderdaan van een derde land die illegaal op het grondgebied van die lidstaat verblijft, geen inreisverbod mag uitvaardigen wanneer die persoon zich eerder heeft bevonden op het grondgebied van een andere lidstaat en die andere lidstaat tegen die persoon reeds een inreisverbod heeft uitgevaardigd. De Terugkeerrichtlijn lijkt daarmee als zodanig niet in de weg te staan aan de uitvaardiging van het inreisverbod door de staatssecretaris in de onderhavige situatie waarin tegen de vreemdeling reeds een Belgisch inreisverbod is uitgevaardigd. Zoals uit de rechtspraak van het Hof van Justitie volgt, dienen de lidstaten evenwel bij de toepassing van het Unierecht de algemene rechtsbeginselen in acht te nemen, waaronder het rechtszekerheidsbeginsel (arrest van 1 juli 2014, Ålands Vindkraft AB tegen Energimyndigheten, ECLI:EU:C:2014:2037, punt 125). Nu een inreisverbod de betrokken vreemdeling de toegang tot en het verblijf op het grondgebied van alle lidstaten ontzegt en een eventueel later verblijf op dat grondgebied onrechtmatig maakt (zie het arrest van 26 juli 2017, Ouhrami, ECLI:EU:C:2017:590, punt 50), is het naar het oordeel van de Afdeling in strijd met de rechtszekerheid dat de staatssecretaris tegen de vreemdeling een inreisverbod uitvaardigt, terwijl de Belgische autoriteiten tegen de vreemdeling reeds een inreisverbod hebben uitgevaardigd waarvan de duur verschilt van de duur van het door de staatssecretaris uitgevaardigde inreisverbod. Gelet op het beginsel van Unietrouw, verwoord in artikel 4, derde lid, van het Verdrag betreffende de Europese Unie, had het op de weg van de staatssecretaris gelegen om, nadat hij bekend was geworden met het door de Belgische autoriteiten uitgevaardigde inreisverbod, met deze autoriteiten overleg te plegen en zo nodig van het uitvaardigen van het inreisverbod af te zien. Vergelijk de uitspraken van de Afdeling van 6 augustus 2003, ECLI:NL:RVS:2003:AI0788, onderscheidenlijk van 18 januari 2012, ECLI:NL:RVS:2012:BV1586.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/64deb14d9b329761cbe31254cdd619e5061b99d59289d84f76c0f0b67bd4eb42 | shasum -a 256