Alinea 29 Raad van State 20 maart 2019

3.1. De rechtbank is [appellante] niet gevolgd in haar beroepsgrond dat zij niet als werkgever kan worden aangemerkt, omdat de werknemers in dienst waren van de vof. Daartoe heeft zij overwogen dat [appellante] met ingang van 1 juli 2014 één van de twee vennoten van de vof was. Uit de verklaringen van de werknemers blijkt dat ze zijn aangenomen door [appellante] en dat ze in de pizzeria gewerkt hebben. Daarnaast hebben zowel de werknemers als [persoon] verklaard dat [appellante] de administratie bijhield. Naar het oordeel van de rechtbank is dit voldoende om aan te nemen dat de genoemde personen in of ten behoeve van de onderneming van [appellante] arbeid hebben verricht, op grond waarvan de minister op goede gronden het vermoeden van werkgever- en werknemerschap had. Volgens de rechtbank heeft [appellante] dat vermoeden niet weerlegd. De rechtbank heeft overwogen dat in de eerdere procedure de overtreding werd toegerekend aan de vof. Dat is een rechtspersoon die niet op één lijn gesteld kan worden met één van haar vennoten. Voorts heeft de rechtbank overwogen dat het hier een volgtijdige procedure betreft waarbij eerst de boete aan de vof is herroepen en vervolgens de boete aan [appellante] (en de andere vennoot) is opgelegd. Het betoog van [appellante] dat het besluit in strijd is met het beginsel ne bis in idem mist feitelijke grondslag. De rechtbank heeft over het betoog van [appellante] dat haar geen verwijt van de overtreding treft, overwogen dat verwijtbaarheid geen bestanddeel vormt van artikel 18b, tweede lid, van de Wmm. Zij had over de gevorderde stukken moeten beschikken, althans is mede verantwoordelijk voor het niet kunnen produceren van de gevraagde stukken, aldus de rechtbank.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ff49299dc6fafa2fd302276d1cadca965b204ff1125eccf4d1ed1dad7cc0eaad | shasum -a 256