Alinea 28 Raad van State 22 april 2020

3. [appellant] betoogt dat de rechtbank ten onrechte heeft geoordeeld dat het aan het besluit van 16 oktober 2017 klevende bevoegdheidsgebrek bij het besluit op bezwaar van 12 april 2018 is hersteld. Volgens [appellant] is daarvoor bekrachtiging nodig. Verder betoogt [appellant] dat de rechtbank ten onrechte heeft geoordeeld dat hij artikel 2:74, eerste lid, van de APV heeft overtreden. Hij voert aan dat hij door de strafrechter niet is veroordeeld voor het aanwezig hebben van harddrugs en daarvan is vrijgesproken. Daarnaast heeft de rechtbank op basis van onjuiste feiten en omstandigheden vastgesteld dat hij behulpzaam is geweest bij de handel in drugs op openbare plaatsen in Ermelo. Zo zijn de politierapporten van 1 september 2017 en 24 november 2017 niet opgesteld om overtreding van artikel 2:74, eerste lid, van de APV vast te stellen en zijn ze niet ondertekend. Verder is de jurisprudentie waarnaar de rechtbank verwijst over de gebruikershoeveelheid, anders dan in dit geval, enkel van belang voor een weerlegbaar rechtsvermoeden bij aangetroffen drugs in een woning. Ook gaat, anders dan de rechtbank heeft overwogen, artikel 2:74, eerste lid, van de APV uit van een ‘weg’ in plaats van een ‘openbare plaats’. Daarnaast betoogt [appellant] dat de hoogte van de dwangsom onredelijk is. Hierdoor is de last onder dwangsom volgens hem een punitieve sanctie en is het beginsel van ‘ne bis in idem’ geschonden. Tot slot betoogt [appellant] dat de rechtbank ten onrechte heeft overwogen dat sprake is van samenhangende zaken, als bedoeld in artikel 3 van het Besluit proceskosten bestuursrecht (hierna: het Bpb) en is ten onrechte niet de verzochte proceskostenvergoeding in bezwaar toegewezen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/f2f80b3ddb392a91f8b5dd4bdc2617fc23e6a54026f8951f2fc8adae18b57763 | shasum -a 256