Alinea 35 Raad van State 26 augustus 2020

6. [appellant A] en anderen hebben zich in beroep op het standpunt gesteld dat de visie van Tog feitelijk met zich brengt dat zij nooit een tegemoetkoming kunnen verkrijgen voor het planologische nadeel als gevolg van de woningbouw in het plangebied. In de visie van Tog was het immers niet mogelijk om op grond van de inwerkingtreding van het tweede bestemmingsplan een tegemoetkoming in planschade te claimen. Daarvoor dienden zij te wachten op de vaststelling van een uitwerkingsplan. Vervolgens is een nieuw bestemmingsplan vastgesteld. Als zij op basis daarvan een tegemoetkoming in planschade claimen, wordt gesteld dat geen sprake is van een planologische verslechtering, gelet op de in het tweede bestemmingsplan opgenomen uitwerkingsbevoegdheid. Op deze manier vallen zij tussen wal en schip. Dat kan niet de bedoeling van de wetgever zijn geweest. Uit de geschiedenis van de totstandkoming van artikel 6.1, zesde lid, van de Wro valt af te leiden dat de intentie van de wetgever erop is gericht dat slechts voor werkelijke planschade een tegemoetkoming wordt toegekend en niet voor theoretische schade. De door het college aangehaalde discussie omtrent werkelijke en theoretische schade leidt in dit geval tot benadeling van [appellant A] en anderen. In de benadering van Tog wordt immers eerst de aan de orde zijnde theoretische schade, waarvoor zij dus geen claim kunnen indienen, tegengeworpen, maar vervolgens ontbreekt ook de mogelijkheid om voor de werkelijke planschade een claim in te dienen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/2d9fdcf2a19a401c0b975e4ca38796499c484c23785994fbb2ba8dbe6a50936a | shasum -a 256