Alinea 46 Raad van State 12 februari 2020

Aan het feit dat [appellante sub 6] in 2011 uit de gemeentelijke basisadministratie is uitgeschreven, hoefde de rechtbank geen doorslaggevend gewicht toe te kennen. Anders dan [appellante sub 6] betoogt, heeft zich bij de inwerkingtreding van de Wet basisregistratie persoonsgegevens geen wijziging voorgedaan in het bepalen van de plaats van het hoofdverblijf. [appellante sub 6] heeft niet betwist dat haar paspoort een inreisstempel van 27 februari 2005 en een studievisum voor een jaar, daterend van 23 februari 2005, bevat. Evenmin heeft zij betwist dat nadien geen stempels meer in het paspoort zijn gezet. De rechtbank heeft deze gegevens terecht als indicaties aangemerkt dat [appellante sub 6] haar hoofdverblijf in februari 2005 naar de Verenigde Staten heeft verlegd. De verklaringen van Woonplus Schiedam van 29 december 2005 en van 10 april 2006 over huuraanpassing van het gehuurde aan [locatie] te Schiedam, een brief van het Hoogheemraadschap van Delfland van 25 juli 2007 waarin de ontvangst van een verzoek om een heffing kwijt te schelden wordt bevestigd, een brief van pensioenfonds Zorg en Welzijn van 16 september 2010 over de actuele pensioensituatie en de verklaring van de U.S. Department of Homeland Security van 18 mei 2015 dat [appellante sub 6] niet tot Amerikaans staatsburger is genaturaliseerd, kunnen niet dienen ter onderbouwing van de stelling dat zij na februari 2005 nog feitelijk woonstede had in Nederland. Deze documenten bevatten immers geen indicaties omtrent haar feitelijke woonplaats. Gelet op het vorenstaande heeft de rechtbank terecht overwogen dat de 10-jaarstermijn in februari 2005 is gaan lopen en dat [appellante sub 6] op 27 februari 2015 het Nederlanderschap heeft verloren.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/59effb6a626cc4d5fc96b0d0c6b366f2e753a790e25ff8dbc3d7305baa1778e8 | shasum -a 256