Alinea 29 Raad van State 6 januari 2020

5. [appellante] is het niet eens met deze uitspraak. Zij betoogt in hoger beroep dat de rechtbank ten onrechte heeft geoordeeld dat het huisvestingsprobleem is ontstaan als gevolg van een verwijtbaar doen of nalaten van haar kant. Zij heeft de woning niet durven opeisen vanwege dreigende agressie van haar ex-partner. Daarover heeft zij een rapportage van Veilig Thuis overgelegd. Zij stelt verder te behoren tot de urgentiecategorie "woningzoekenden die op grond van medische of sociale redenen dringend woonruimte nodig hebben", als bedoeld in artikel 2.6.8, eerste lid, onder b, van de Huisvestingsverordening. De rechtbank heeft in dit verband ten onrechte geoordeeld dat zij niet dakloos is. Zij verbleven bij diverse gastgezinnen als bankslapers en in de noodopvang van de gemeente Amsterdam. Daarmee voldoet de situatie aan de definitie van dakloosheid, neergelegd in een rapport van het Europees Comité inzake Sociale Rechten, aldus [appellante]. De rechtbank heeft ten onrechte geoordeeld dat het college geen aanleiding heeft hoeven zien om de hardheidsclausule toe te passen. Het gezin leeft nu van elkaar gescheiden, omdat haar dochter ergens anders verblijft. Uit rechtspraak van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens (hierna: EHRM) volgt dat een verplichting bestaat om het gezinsleven van jongvolwassenen te herstellen. Het college noch de rechtbank heeft deugdelijk gemotiveerd hoe de belangen van de kinderen zijn meegewogen bij de beoordeling van het beroep op de hardheidsclausule. Zij heeft, anders dan de rechtbank heeft geoordeeld, aannemelijk gemaakt dat haar netwerk van logeeradressen nu is uitgeput. Haar arbeid is bovendien niet te combineren met wonen buiten de regio, aldus [appellante].

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/0f8ca81ecb09d2992e6adc178148539a37a0bbd9b69fc45f95cea5ce5e61ffc0 | shasum -a 256