Alinea 34 Raad van State 6 januari 2020

5.3. Vaststaat dat [appellante] zich in de jaren dat zij samenwoonde met haar ex-partner niet heeft laten erkennen als medehuurder. Zij heeft evenmin, zoals de rechtbank terecht heeft geoordeeld, geprobeerd op grond van het huurrecht de voormalige woning op te eisen. [appellante] voldoet daarmee niet aan hetgeen is neergelegd in paragraaf 14, onder j, van de beleidsregels. De rechtbank is terecht voorbijgegaan aan het betoog van [appellante] dat zij de woning niet heeft durven opeisen vanwege dreigende agressie van haar ex-partner. Uit de rapportage van Veilig Thuis van 12 september 2017 volgt weliswaar dat een conflict heeft plaatsgevonden, maar dat de situatie daarna rustig was en dat [appellante] en haar ex-partner destijds hebben afgesproken het nog een paar maanden samen vol te houden. Uit die rapportage volgt niet een situatie op grond waarvan, zoals het college ook in zijn besluit van 11 maart 2019 heeft gemotiveerd, [appellante] zich niet had kunnen laten erkennen als medehuurder dan wel de woning niet had kunnen opeisen. Ter zitting van de voorzieningenrechter heeft het college daaraan toegevoegd dat de in paragraaf 13, onder a, van de beleidsregels neergelegde situatie zich niet voordoet. Verder heeft het college, wat betreft de gezinssamenstelling van de ex-partner van [appellante], ter zitting van de voorzieningenrechter gemotiveerd dat uit de inschrijving in de Basisregistratie personen volgt dat op het voormalig woonadres de ex-partner en zijn meerderjarige dochter wonen. Het college is gelet hierop terecht voorbij gegaan aan het betoog van [appellante] dat zij de voormalige woning niet kon opeisen, omdat het achterblijvende gezin groter is. De conclusie is dat de omstandigheid als bedoeld in artikel 2.6.5, eerste lid, aanhef en onder e, van de Huisvestingsverordening zich voordoet en dat daarmee een algemene weigeringsgrond bestaat.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/0f8ca81ecb09d2992e6adc178148539a37a0bbd9b69fc45f95cea5ce5e61ffc0 | shasum -a 256