Alinea 21 Raad van State 18 maart 2020

2. [appellant] betoogt dat de rechtbank ten onrechte heeft geoordeeld dat de burgemeester van zijn bevoegdheid tot sluiting van de woning gebruik mocht maken. Onder verwijzing naar de uitspraak van de Afdeling van 26 oktober 2016, ECLI:NL:RVS:2016:2840, voert [appellant] aan dat het doel van de sluiting tijdens de besluitvorming al grotendeels was bereikt. Volgens hem stond de woning niet als drugspand bekend, zijn geen handelsactiviteiten waargenomen, is hij niet strafrechtelijk veroordeeld wegens overtreding van de Opiumwet, was de aangetroffen GHB van vrienden, is de huurovereenkomst na het politieonderzoek beëindigd, is niet van overlast gebleken en is hij niet eerder met druggerelateerde feiten in verband gebracht. Voorts voert hij aan dat sprake is van bijzondere omstandigheden waardoor de sluiting van de woning voor twaalf maanden overeenkomstig de toepasselijke beleidsregel onevenredige gevolgen voor hem had. Hierbij wijst hij erop dat gebruikmaking van de sluitingsbevoegdheid hem schadeplichtig maakte jegens de verhuurder, waardoor hij de huur heeft moeten doorbetalen in de periode dat de woning feitelijk gesloten was. Verder beroept hij zich op artikel 8 van het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (hierna: het EVRM), de uitspraak van de Afdeling van 5 november 2014, ECLI:NL:RVS:2014:3941, en de geschiedenis van de totstandkoming van artikel 13b van de Opiumwet (Kamerstukken II, 2005/06, 30 515, nr. 3, p. 8), waaruit volgens hem volgt dat een eerste overtreding niet tot sluiting van een woning, maar tot een waarschuwing moet leiden. Hierbij is volgens hem van belang dat zich geen handelsactiviteiten hebben voorgedaan en dat hij heeft meegewerkt met het strafrechtelijk onderzoek, de beëindiging van de huurovereenkomst en de sluitingsprocedure.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/b283d2d22175d70991deddc64cb01674b6cc6c1085c8ae0aaed3c4115a20a35e | shasum -a 256