Onder 6.2. Raad van State 7 juli 2021

Bij de toepassing van het tweede criterium, de aard van de overtreding, wordt met name bezien tot welke adressaten de overtreden verbods- of gebodsnorm zich richt. Het wordt daarom ook aangeduid als groepsnormcriterium. Richt het verbod of gebod zich tot alle burgers, of op een hoedanigheid die elke burger kan betreffen, zoals weggebruiker of belastingbetaler, dan wijst dat erop dat overtreding van die norm als criminal wordt beschouwd. Richten de te sanctioneren regels zich slechts tot een ‘given group possessing a special status’, zoals in het disciplinaire recht, dan is de sanctie in beginsel geen criminal charge , tenzij de sanctie zwaar is, maar dan gaat het al om het derde criterium. Dit groepsnormcriterium wordt door beide Europese rechters ook gebruikt om bestuurlijke sancties op overtreding van subsidieregels die verder gaan dan herstel toch niet als criminal charge aan te merken. In de genoemde zaak Bonda bijvoorbeeld, achtte het HvJ de verplichting om meer landbouwsteun terug te betalen dan het onrechtmatig verkregen steunbedrag en de uitsluiting van de steunregeling voor het daarop volgende jaar niet van strafrechtelijke aard, zulks op basis van zowel het groepsnormcriterium (de norm kon alleen worden overtreden door bepaalde marktdeelnemers die er vrijwillig voor hadden gekozen om beroep te doen op de steunregeling) als op basis van de aard van de sancties, die geen van beide leedberokkening beoogden, maar alleen goed financieel beheer van de steunfondsen. Een vergelijkbare toepassing van het groepsnorm-criterium biedt het EHRM-arrest in de zaak Suceava , waarin een bestuurlijke boete wegens verhandeling van een niet-geregistreerde brandstof niet werd aangemerkt als criminal charge omdat de overtreden norm niet algemeen gold, maar gericht was op een beperkte kring van adressaten.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/c89ca0d135fe8b52282b59102727020dab2780288816d04ae1973b7ad8686804 | shasum -a 256